Ik wens jullie allemaal fijne kerstdagen en alvast een gelukkig 2009!
Normaalgesproken vind ik Kerst heerlijke dagen, maar ik ben nu zo ziek als een hond en kan er maar weinig van genieten. Begon een week of drie, vier geleden al. Was niet echt lekker, maar niet niet-lekker genoeg om niet te werken of niet te slapen. Toen kreeg ik last van m’n keel, gingen m’n ouders op vakantie en had ik van de een op de andere dag buikgriep. Vervolgens werd ik verkouden, kreeg ik nog meer last van m’n keel en oren, en nu heb ik hoge koorts en doet de hele rechter kant van m’n gezicht pijn. Nek, keel, kaak, oren, ogen.. En nog steeds verkouden. Bah!
Ik ga dus echt alleen maar uitzieken en zit nu al te dubben om met Oud&Nieuw een keertje thuis te blijven. Ook wel zo lekker, vooral nu!

Ik mag in 2009 mijn weerstand dus een enorme opkikker gaan verzorgen, anders vrees ik het ergste;)

Have fun en doe geen gekke dingen

Kus, Kim

Op verzoek dan toch maar even een berichtje;

Turkije was heerlijk. Ik heb twee weken op m’n luie donder gelegen bij het te relaxte hotel met een dik zwembad, heerlijke kussens, goede drankjes en bijna direct aan het strand (er liep welgeteld anderhalve meter stoep tussen). Heb me enorm vermaakt met de gasten van de vorige keer. Erg veel lol gehad, goede gesprekken, vaak ‘s ochtends samen uitgebreid ontbeten.. Het was geweldig.
Ik baalde enorm toen ik weer naar huis moest. Ik heb heel de weg in de bus zitten huilen en zelfs in het vliegtuig zat het me nog niet lekker. Eenmaal thuis was ik nog minder blij en toen moest ik al m’n kleren wassen en inpakken voor Rome. Rome was ook fantastisch maar anders; zeven dagen lang achter de leraar (die zo snel loopt dat het bijna rennen is en dan overdrijf ik niet) aan lopen/rennen en zoveel mogelijk aantekeningen maken, ‘s avonds laat bij de huisjes aankomen en dan nog eens, vrijwillig, alle aantekeningen uittypen op de laptop en dan doodmoe in slaap vallen om ‘s ochtends weer vroeg op te staan.  Maar het was het waard..

En nu.. ben ik weer thuis, heb ik de toetsweek ontlopen, heb ik niet het idee dat mijn leven hier ook maar een grijntje nut heeft (gek he, als je geen reet aan school doet en je er gewoon niet meer toe kan zetten omdat het je geen reet boeit). Maar ik lieg een beetje, want op vrijdag sta ik voor de klas, meestal groep zeven, en dat is wel echt mijn lust en leven. Dan kom ik met zoveel energie thuis, dat het me geen reet uitmaakt dat ik tot zes uur heb zitten nakijken en streng heb moeten zijn.. Dus dat is waar ik echt lol uit haal.

Gelukkig is de Sint weer veilig in het land en is het bijna Oud en nieuw!!

Vermaken jullie je en kunnen jullie opstaan in deze tijd van het jaar? Ik heb er verdomd veel moeite mee, haha!

Liefs, Kim

Morgen is het dan zover; ik ben al druk aan het pakken en heb natuurlijk weer veel te veel kleren klaargelegd. Je weet tenslotte maar nooit… De bikini’s, jurkjes, rokjes, korte broeken, teenslippers, zonnebrillen en de enkele ‘warmere’ kleding voor ‘s avonds liggen in mooie stapels.
Ik heb een grote stapel boeken uitgezocht en mijn I-pod is vakantie-klaar.

Morgen vlieg ik in m’n uppie naar Turkije. Het weer is er lekker, ik ben opgewekt en ik kijk uit naar rust en ontspanning, maar dat heb ik al eerder verteld.
Ik ben niet bang om alleen te reizen. Het vliegveld vind ik altijd wel spannend, maar verder komt het allemaal goed. Mijn zus en moeder vinden het heel erg spannend en ik heb mijn zus moeten beloven om iedere dag te bellen om te vertellen wat ik ga doen en daarna een tweede keer te bellen wanneer ik weer terug in mijn hotelkamer ben.

Ik kan eerlijk gezegd niet wachten om te vertrekken, maar moet eerst maar eens zien dat m’n koffer dichtgaat, dat is altijd zo’n gedoe….

Raar eigenlijk dat je je zo vervreeemd kan voelen van je eigen land. Toen ik in Oeganda kwam, voelde het als thuiskomen en nadat ik sindsdien teruggekomen ben in Nederland, voel ik me hier niet lekker, niet op mijn gemak. Een gevoel dat ik niet makkelijk uit kan leggen.
Ik hoorde net weer het liedje van Stef Bos en Koos Kombuis, echt te mooi en ik begrijp dat liedje wel.. Geen idee of het jullie aanspreekt, maar ik plaats het toch:

http://www.youtube.com/watch?v=XTQ43asHnxA&feature=related

Avondland
Ons is gesoute reisigers
Deur drank en lied, deur klank en vers
Ons is ballings uit een paradijs
Ooral bekend maar nerens thuis
Agter elke grens x92n vreemde taal
En elke stad sy kathedraal
Maar waar jij ook al sing of ga
Jou toekms bly in Afrika

Ik ben onthecht en statenloos
Gestrand bij Kaap de Goede Hoop
Het noorden kwijt, het westen moe
Zo ging ik naar het zuiden toe
Hier spreekt mijn stem een vreemde taal
Hier kom ik thuis als ik verdwaal
En al woon ik aan het bloubergstrand
Mijn hart ligt in het avondland

Hoe lank moet jij nog aanhou soek
Deur kaart of Bijbel gids of boek
By watter herberg teen die wind
In watter stal jou heiland vind
Onder watter ster of noorderlug
Bly ons strompel blind en sonder sug
Slegs die suiderkruis wag lank al daar
Ons toekoms es in Afrika

In het stromend water van de Rijn
Zie ik de eeuwen die vervlogen zijn
Het kontinent van ijdelheid
Waar elke weg naar Rome leidt
Ik ging voorbij de Swartbergpas
De hel was mooier dan ik dacht
Nu sta ik aan de overkant
Maar mijn hart ligt in het avondland

As die nag finaal sy mantel gooi
As die son verdof van wit tot rooi
As die stede stil word mense bang
In die woude niks meer voxeblgesang
Sal ons wat weet ons voeten wend
Terug naar die donker continent
Die laatste lente volg weldra
Ons toekoms wag in Afrika

Als ik ooit alles achterlaat
Mijn taal, mijn stad, mijn huis, mijn haard
Dan nog is er een deel van mij
Dat in het noorden achterblijft
Al heb ik hier het leven lief
Al is mijn oude wereld ziek
Zelfingenomen en arrogant
Toch ligt mijn hart in het avondland

Al weet ik dat het vuur hier brand
Mijn hart ligt in het avondland

Aan adrenaline geen tekort; ik heb de reis geboekt! Eind oktober ben ik in Gumbet te vinden. Met of zonder de jongens die ik er heb leren kennen. We hebben gister en eergister gemaild, ge-MSN’t en gebeld en ze weten niet zeker of ze in die periode nog in Gumbet te vinden zijn. Ergens zou het jammer zijn als ik ze net misloop, aan de andere kant weet ik ook dat ik me er heerlijk ga vermaken zonder hun. Ik zie het al weer helemaal voor me: ‘s ochtends vroeg ontbijten, naar het strand, boeken lezen, Turks leren, cola drinken, sigaretje roken, lunchen, liggen, slapen, nadenken, ontspannen, hammam, douchen, opnieuw opmaken, hapje eten, relaxen, kletsen, g.e.n.i.e.t.e.n!! 

Ik kom op een woensdag op donderdag terug en vertrek gelijk die vrijdag al naar Rome!
Ik kan niet wachten!

Ik werd vandaag een stuk of vijf keer door een Turks nummer gebeld. Ik kon de ‘andere kant’ niet horen en ik brandde van verlangen om te weten wie me belde. De jongens van gister op MSN of misschien Cavit, mijn vakantieliefde, die me gister op Facebook toevoegde, daar waar mijn telefoonnummer vermeld staat? De nieuwsgierigheid won het van de gierigheid en ik belde naar het hotel waar Cavit werkt. Ik vroeg of ik doorverbonden kon worden met de Karaoke-bar, en na een zenuwenliedje hoorde ik iemand opnemen. Ik verstond het niet en begon half in het Turks en half in het Engels te wauwelen. De baas van de tent keek altijd boos naar mij, omdat ik denk dat hij het gevoel had dat ik de jongens van hun werk afhield. Hij wist donderdsgoed wat Cavit en ik samen uitspookten, dus aan de telefoon durfde ik niet naar Cavit te vragen en vroeg ik naar de eerste naam die in me opkwam: Mehmet. Geen idee waarom juist hij. Ik hoorde iemand zeggen: Kim? Ik dacht nog: leuk, hij herkent m’n stem (en misschien wel uitspraak van Turkse woorden die ze me zelf geleerd hebben), maar Kim betekent in het Turks ook ‘wie’, dus ik verwacht vooral dat hij zich afvroeg wie hij aan de telefoon had. Het bleek Umit te zijn, een lieve, stille jongen waar ik weinig mee praatte, maar vaak veelbetekende blikken mee wisselde. Umit moest lachen om het feit dat ik belde en zou Cavit voor me halen. Ik zei nog: Umit, niet vertellen dat ik het aan de telefoon ben.
Ik kreeg Cavit aan de telefoon, ik vroeg in het Turks hoe het ging en hoorde hem lachen; hij herkende m’n stem. De verbinding verbrak en toen ik terugbelde en weer doorverbonden wilde worden, kreeg ik direct Cavit aan de telefoon. Ik vond het heerlijk om hem weer aan de telefoon te hebben. Ik was een beetje overrompeld en sprak weer Turks, Engels en Nederlands door elkaar, en hij deed hetzelfde. We hebben even zitten kletsen en hij zei lieve dingen en ik vond het heerlijk om hem te horen, om weer even verbonden te zijn met de plek waar ik het zo naar m’n zin had. Sinds ik terug ben in Nederland, droom ik steeds over Turkije en wil ik gewoon terug. Ik wil Cavit en de andere jongens zien. Niet dat ik de illusie heb dat Cavit echt zoveel voor me overheeft als hij zegt, ik bedoel; het is en blijft een vakantievriendje, maar ik wil weer zo relaxen. Vijftien dagen onbezorgd door het leven gaan, genieten van het lekker weer, het eten, de taal, de mensen.. Ik heb dus bij deze besloten dat ik in de herfstvakantie terugga. Nu nog even beslissen of het Gumbet of Istanbul wordt, maar mijn gevoel roept steeds harder: GUMBET, GUMBET!

Nou ik ben blij dat er nog zo’n drie of vier mensen zijn die hier lezen. Haha.
Vandaag stond ik voor het eerst officieel als invalkracht voor de klas. Ik stond voor een groep vier en ik moet zeggen; ik voelde me weer op en top juf. Heerlijk! Ook wel leuk dat leerlingen uit m’n vorige stageklas steeds voor een knuffel langskwamen. Eigenlijk zou ik vanavond met collega’s uit eten gaan, maar het weer is zo rot en het openbaar vervoer was geen optie en tot overmaat van ramp zijn m’n ouders er niet met de auto. Dus heb ik een bankhang avondje en merk ik dat ik aan het inkakken ben.

Wat me net trouwens enorm opviel, was dat je hier maar een klein stukje naar beneden hoeft te scrollen om mijn foto’s van Oud & nieuw ’07-’08 te zien. Nog even en het is opnieuw Oud & nieuw. Maar voor die tijd ga ik hopelijk nog een keer naar Turkije op vakantie. Ik mis de mensen, de taal, het eten en natuurlijk ook wel het weer daarzo. Zucht. Maarja, nog even goed over nadenken. Even bedenken wat ik daar allemaal wil zien en doen, want ik ga dan lekker in m’n uppie op vakantie. Heerlijk!

Nouja, verder eigenlijk weinig te melden..

x

Het is alweer veel te lang geleden dat ik hier iets geschreven heb. Ik heb het enorm druk met school gehad en ik heb tientallen keren op het punt gestaan om te stoppen met m’n opleiding, alleen weet ik dat dat een domme zet zou zijn en zie ik er steeds vanaf. Het kost me alleen zoveel energie. De laatste tijd ga ik al huilen, trillen en bijna hyperfentilleren als ik aan school denk. Niet echt goed dus. M’n laatste stage was hier in Delft en ondertussen bleef ik regelmatig terugkomen op de school die daarvoor mijn stageschool was. Daar voelt het altijd een beetje als thuiskomen. Op die school ga ik nu ook 1 dag in de week werken. Ik ga in verschillende groepen, maar vooral in groep zeven, invallen. Iets waar ik echt enorm veel zin in heb.

Daarnaast ben ik vorige week teruggekomen van een heerlijke vakantie in Turkije. Samen met Marijn heb ik daar volop genoten. Ik ben er echt tot rust gekomen. Ik wist niet dat ik het zou kunnen, maar voor het eerst in vier jaar, heb ik vijftien dagen geen moment aan school gedacht. We lagen vooral op het strand (in de schaduw, want 46graden is toch wel iets te warm en ik ga ten slotte niet op vakantie om bruin te worden, maar om te relaxen) bij een gezellig barretje met gezellige jongens. De mannen in Turkije zijn onweerstaanbaar lekker, iets wat ik over de Turken hier in Nederland niet kan zeggen. Ik heb dus erg genoten; iedere dag naar het strand, Turks leren (jaja, ik kan redelelijk wat Turks-voor-beginners), drankjes drinken, Turkse hapjes gevoerd krijgen, gemasseerd worden, uit eten en dan ‘s avonds genieten van lekkere muziek enzo. Al met al een top vakantie.

Een beetje een domper om dan terug te komen in Nederland. Het is me echt tegengevallen en het heeft me alleen maar gesterkt in het idee dat ik na mijn opleiding direct mijn spreekwoordelijke biezen pak en weg ga hier. Niet per se voor altijd, maar ik ben het zo spuugzat hier in Nederland. Ik ga dus lekker sparen, mijn biezen pakken en vertrekken naar waar dan ook. Klinkt misschien wat onbezonnen, maar ik heb een redelijk idee bij wat ik wil doen. Ik weet gewoon zeker dat ik niet wil vastroesten in Nederland terwijl er nog zoveel te ontdekken is op de wereld. Ik kan me gewoon totaal niet voorstellen dat ik voor altijd in Nederland blijf. Zeker niet nu ik een ministukje gezien heb van wat de wereld nog meer te bieden heeft en hoe gastvrij mensen in het buitenland eigenlijk kunnen zijn.

Ik heb op vakantie trouwens voor het eerst het liedje ‘I wish I was a punkrocker’ gehoord en ik was verbaasd toen ik het hoorde; het hoort eigenlijk wel een beetje bij mij en wat ik altijd ‘verkondig’.

Nog een paar dagen en dan begint school weer. Het laatste jaar, hopelijk. Eerst een half jaar invallen en zelf les volgen (dit keer geen stage) en dan van februari tot het einde van het schooljaar, vier dagen voor de klas (maar daar moet ik nog een school voor vinden en dat ik ronduit KUT). Even billen tegen elkaar, genieten van de kleine dingen en vooral veel dromen. Dromen over verre oorden en een toekomst die anders kan worden dan ik altijd voor ogen had nu ik me bedacht heb dat, behalve mijn studie, ik totaal geen verplichtingen heb. Ik kan gaan en staan waar ik wil. Geen hypotheek, geen kinderen, geen relatie.. Dus ik houd me vast aan de gedachte dat ik na mijn opleiding, zo vrij als een volgeltje ben en kan doen wat, waar en hoe ik dat wil!!!!!

Dobberen in de zee – relaxen op het kameleneiland    Stappen met Sander en Suad – Relaxxxxttt een sigaretje roken! Gewoon Kim – Lekker traditioneel met m’n handen eten. Heerlijk!

      Met Marijn – Op vakantie aan het werk gezet.. Lekker eten bij Baba – Cocktails bij Baba, personeel dacht grappig te zijn maar wij zijn leuker           Onze vrinden van de tent waar we heel de dag op het strand lagen en ‘s avonds uit onze bol gingen. Te gezellig

Een nieuw levensjaar, mijn 23ste alweer.. Als ik terugkijk op afgelopen jaar, heb ik echt wel weer een hoop geleerd. Ik kwam mezelf vaak tegen en wist niet altijd hoe ik daarmee om moest gaan, maar dit ging al beter dan het jaar daar voor. Ik ging naar Oeganda en leerde daar echt een heleboel van. Mannen, dat is dit jaar nog niet rooskleuriger geworden, maar dat komt wel goed.
Na de toetsen op school had ik een week vrij en dat was zwaar nodig. Vervolgens hoefde ik deze week alleen op dinsdag naar school en kan ik zwaar genieten van het heerlijke weer. Ik lig al een paar dagen achter elkaar op het strand en ik ben bijna zwart voor mijn doen. Vorige week vierde ik m’n verjaardag met vriendinnen; in Den Haag picknicken en in Delft de terrassen onveilig maken. Vervolgens gingen we, ook met familie, uit eten en belandde we in de kroeg. Gister, toen ik echt jarig was, lag ik op het strand,
kwam er ‘s avonds visite en was ik wederom in de kroeg.
Ik vond het heerlijk om in de aandacht te staan en vond dus alle mailtjes, krabbeltjes, smsjes en telefoontjes geweldig.

Ik zal proberen wat vaker te loggen, maar ik vraag me af of ik dit vaker ga doen met dit heerlijke, goddelijke weer!

En dan hier een paar foto’s van de dag waarop ik m’n verjaardag vierde en de dag waarop ik echt jarig was.

** Check die strandfoto: op m’n verjaardag gewoon al ‘door’. Helemaal de zee in en gezwommen! Het was heerlijk!

Hello!

Nou, jullie zien wel; ik zit boooordevol inspiratie …. maar niet heus! De afgelopen week ben ik druk bezig geweest met mijn specialiteit: laatstemomentleren. Ik had vandaag drie hertoetsen die allemaal mwah gingen; of net een vijf of net een zes. Natuurlijk hoop ik op het laatste want dan schrinkt mijn lijst met hertoetsen van twee jaar geleden aanzienlijk en kan ik me gaan richten op het hier en nu. Morgen heb ik ook weer drie hertoetsen. Geschiedenis heb ik wel redelijk geleerd, het andere vak nog niet bekeken en voor het derde vak mag ik, heel leuk, gaan knutselen en tekenen. Als ik ergens een grafhekel aan heb… Ik ben niet echt creatief en verbaas mijzelf dus ook niet door nu pas te beginnen terwijl ik het morgen in moet leveren. Nog stommer is dat ik nu een log ga schrijven, maar ach.

O, wel grappig. Ik kwam vandaag de kamer van een leraar in om iets te vragen. Zegt-’ie tegen me: ‘Ik wil je wel antwoord geven, maar wil je eerst mijn vraag beantwoorden? … Heb jij gespiekt?’ Heel m’n hand was blauw van het spiekbriefje, dat ik overigens niet gebruikt heb. Wat een gein! Gelukkig moest hij er het hardste om lachen en verbaasde hij zich over het feit dat dat nog door niemand gezien was (m’n palm, vingers… alles stond vol).

Oo en dan het weer! Wat een genot, wat heerlijk! Ik, kauwkleum die ik ben, die normaalgesproken dit weer nog veel te fris vindt, geniet echt met volle teugen. Wat een weer!!!!! De lentekriebels zijn erg ver te zoeken, maar de zin in dingen die komen is enorm. Koninginnedag wordt weer een knaller en de zaterdag erna wordt ook mijn verjaardag een feest! O o, wat kan het leven toch leuk en afwisselend zijn he? Klaag ik het ene moment nog steen en been, krijg ik vervolgens de grijns niet van m’n gezicht…

Kus voor de mensen die hier nog lezen, want ook mijn loglezers zijn op sterven na dood of al zwaar uitgestorven